Saltar al contenido

MÚSICA

portada

VIVIMOS EN VIGO

 

OÍN FALAR TAN BEN DE TI

 

A FALA. (Poema de Manuel María.)

 

 

TRISTEMENTE. (Poema de Lois Pereiro).

 

 

ESCOITAR DISCO EN SPOTIFY

Eladino Cabanelas é o editor do libriño que acompaña ao disco. Aquí están as súas primeiras impresións cando escoitou o disco por primeira vez.

Emocionante, por arriba e por abaixo, alegre, irónico, positivo e crítico a un tempo, e aínda por enriba marabillosamente interpretado por todos, e cando digo todos, digo todos, incluíndo o fermosísimo e ben acompasado coro no “Como me does”.
Parabéns, por suposto para o Anxo Blas, mais tamén para David OutomuroAnxo PintosSusanna BlancoAlexandre CabanelasLeo Arremecághona e o formidábel coro (que non vou desvelar quen son) do que xa falei.
Algunhas cousiñas, para o meu gusto, de destacar (por orde de aparición coma nas películas).
No “Tristemente” o violonchelo fai que esa letra tan especial colla unha forza e un sentimento brutal. Parabéns á intérprete, xenial. Encántame tamén como fica o “solo” de guitarra co chelo nun segundo plano, como quen non quere a cousa, mais a un tempo imprescindíbel.
De “A fala”, que vou dicir? É unha obra de arte e non o digo para dar lustre. Contar coa gravación orixinal da voz do Manuel María, a zanfona do Anxo Pintos que enche todo dun xeito asombroso, xunto á interpretación reivindicativa do Anxo… formidábel. Houbo un momento no que fun ao libriño para comprobar que na musica só estaban a zanfona e maila guitarra. Ten tanta intensidade a zanfona que semella que está a tocar unha orquestra medieval ao completo.
Tema 4, que dicir? É o meu tema favorito e o Leo deulle o seu toque persoal, xa o creo.
Imos ao “Como me does”, cousa seria! Comezando pola entrada co baixo, a perfecta unión do saxo e maila batería e, para rematar de emocionar o marabilloso coro. Para enfermar de gusto!
Do “Tecín soia” case non me atrevo a opinar, encántame a música que fai o pianiño, ben interpretado, voz tristeira e violonchelo, para acabar con calquera!
De “O amor son as maus” pouco que dicir, se o poema é bo, cantado gaña o dobre, por moito que a letra, as veces sexa “estrañenísima”, o Quico Valeiras e o Anxo ben me entenden. A música lémbrame, non sei moi ben polo que, aos 60 ou 70, incluíndo o “solo” de guitarra, e a batería, aquí, xenial, acompañando, imprescindíbel sen buscar o destaque.
“Ti eres máis” é un deses temas nos que a letra nos fai sentir a todos envexa, é o tema por antonomasia para dedicar á parella (lémbrame aquela radio de hai 30 ou 40 anos, se for hoxe, eu chamaría para dedicarlla a quen eu sei), fermosa e tremendamente romántica a música! Dan ganas de dicirlle a alguén, bailas?
“De cando en vez” é un tema que sempre me deixa descolocado, pola letra, claro está. Unha letra na que non sabes se realmente hai amor, medo ou desconfianza, ou todo xunto… xa mo explicarán, non si?
“Eu non sei”, quizais a música non é das que máis gosto, porén a letra é extraordinaria, de abraio! O das veas, para quitar o chapeu.
Do “Morro en ti”, coñecedes aquilo de “por un lado xa ve e, polo outro, que quere que lle diga?” Os versos escollidos, preciosos, abofé!
Remato como comecei. Isto é unha marabilla!!!!!
Grazas, Anxo!. Eladino Cabanelas.

A %d blogueros les gusta esto: